Rozwód jest stresującą sytuacja zarówno dla małżonków jak również ich dzieci. Po rozwodzie rodziców dziecko najczęściej mieszka z jednym z nich. W takiej sytuacji byli małżonkowie powinni ustalić, jak często i na jakich zasadach dziecko będzie widywało się z drugim rodzicem, kierując się przy tym dobrem dziecka. Dla dobra dzieci ich sytuacja po rozwodzie rodziców powinna się zmienić w jak najmniejszym stopniu.

Jak utrzymać kontakt z dzieckiem po rozwodzie?

Kontakty z dzieckiem po rozwodzie powinny zostać ustalone w taki sposób, aby uwzględnione zostały potrzeby i oczekiwania dziecka. W przypadku pozostawania przez byłych małżonków w dobrych relacjach, kontakty z dziećmi mogą zostać ustalone na drodze polubownej. W takiej sytuacji rodzice ustalają terminy kontaktów i wzajemnie je respektują. Polubowne ustalenie kontaktów z dzieckiem po rozwodzie przyczynia się do stworzenia poczucia bezpieczeństwa u dziecka.

Często zdarzają się jednak sytuacje, kiedy małżonkowie są skłóceni i nie mogą dojść do porozumienia w kwestii ustalenia kontaktów z dzieckiem.  W takiej sytuacji to sąd, biorąc pod uwagę dobro dziecka, ustala kontakty dziecka z rodzicem. Po orzeczonym rozwodzie, ustalenie kontaktów z dzieckiem odbywa się przed sądem rejonowym właściwym ze względu na miejsce zamieszkania dziecka, w trybie nieprocesowym. Potrzebujesz profesjonalnej porady prawnej? Skorzystaj z naszej pomocy – Kancelaria prawa rodzinnego Warszawa, zapraszamy do kontaktu, tel: 696 377 482

Jak wyegzekwować kontakty z dzieckiem?

Zdarzają się sytuacje, kiedy rodzic wykonujący władzę rodzicielską nad dzieckiem utrudnia albo wręcz uniemożliwia kontakty drugiego rodzica z dzieckiem. Jak wyegzekwować kontakty z dzieckiem? Istnieje kilka sposobów:

• kierując wniosek do sądu o ustalenie kontaktów, warto dodać roszczenie o ustalenie, że niezrealizowany kontakt odbędzie się w najbliższym możliwym terminie i w rozmiarze, w jakim się nie odbył,
• rodzic, któremu utrudniane są kontakty może złożyć wniosek do sądu o zagrożenie rodzicowi utrudniającemu kontakty nakazem zapłaty określonej kwoty za każde niewykonanie lub nienależyte wykonanie orzeczenia w przedmiocie wykonywania kontaktów. Jeżeli istnieje obawa, że kontakty będą utrudniane lub wręcz uniemożliwiane przez rodzica, orzeczenie z zagrożeniem nakazania zapłaty określonej sumy pieniężnej za utrudnianie kontaktów rodzica z dzieckiem może zostać zawarte już w orzeczeniu ustalającym kontakty z dzieckiem.
• złożenie wniosku o ustanowienie kuratora nad wykonywaniem przez rodzica obowiązku wydawania dziecka drugiemu rodzicowi w terminach ustalonych przez Sąd.

Czy 13 letnie dziecko może decydować z kim chcę mieszkać?

Sąd rozstrzyga kwestie związane z sytuacją małoletnich dzieci po rozwodzie rodziców. Dziecko nie może samo decydować z kim chce mieszkać. Sąd w wyroku rozwodowym decyduje o miejscu zamieszkania dziecka, sposobie sprawowania władzy rodzicielskiej, podziale kosztów utrzymania i wychowania, kontaktach rodziców z dzieckiem. Orzekając o powyższych kwestiach sąd kieruje się dobrem dziecka. Sąd w sprawie dotyczącej małoletniego dziecka wysłucha je, jeżeli jego rozwój umysłowy, stan zdrowia i stopień dojrzałości na to pozwala, przy czym wysłuchanie odbywa się poza salą posiedzeń sądowych.  Po wysłuchaniu sąd rozważa okoliczności sprawy w odniesieniu do osoby dziecka oraz zakres, w jakim może uwzględnić jego rozsądne życzenia.

Czy dziecko ma prawo decydować o kontaktach z ojcem?

Jeżeli dziecko jest na tyle dojrzałe emocjonalnie, że może wyrażać swoje zdanie na temat spotkań z ojcem, sąd ustalając kontakty powinien wziąć opinie dziecka pod uwagę. Zdanie dziecka nie jest decydujące, sąd bada również inne okoliczności. Nie może być ono jednak ignorowane. Sąd wydaje postanowienie o kontaktach z rodzicem po przeprowadzeniu rozmowy z dzieckiem w warunkach umożliwiających swobodne wyrażenie swojego zdania, bez presji ze strony któregokolwiek z rodziców. Najczęściej taka rozmowa odbywa się w obecności psychologa lub kuratora, który potrafi ocenić, czy dziecko mówi szczerze, czy też jest zmanipulowane przez jednego z rodziców.

Zobacz również: Jak uzyskać prawo do opieki nad dziećmi?

Podstawowe informacje o spadku

Dziedziczenie niesie ze sobą nie tylko materialne dobra, lecz także prawa i obowiązki, a bardzo często też konieczność podjęcia trudnych decyzji. Przyjąć czy odrzucić spadek?  To pytanie, które w wielu przypadkach może rzutować na przyszłość spadkobierców. Każdy wybór wiąże się bowiem z konsekwencjami, które mogą wpłynąć na ich życie, finanse oraz stosunki rodzinne. Z tego wpisu dowiesz się:

• Jak odziedziczyć spadek?
• Jak przyjąć spadek?
• W jaki sposób można odrzucić spadek?
• Co powinno zawierać oświadczenie o przyjęciu/odrzuceniu spadku?
• Co wprowadzono w tym zakresie nowelizacją Kodeksu cywilnego 2023?
• O czym warto pamiętać, podejmując decyzję o przyjęciu lub odrzuceniu spadku?

Zapraszamy do lektury!

Sprawdź również: Adwokat rozwód Warszawa

Jak odziedziczyć spadek?

Zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy. W tym samym momencie spadkobierca nabywa spadek z mocy prawa, a więc wstępuje w prawa i obowiązki spadkodawcy. Nie dochodzi więc do sytuacji, w której spadek nie należałby do nikogo. Gdy umiera spadkodawca, aktywa i pasywa „automatycznie” przechodzą na spadkobierców.

Jednakże takie nabycie spadku nie jest definitywne. Każdy spadkobierca może zdecydować, czy chce odziedziczony spadek przyjąć czy odrzucić. Ma jednak w tym zakresie aż trzy możliwości:

1. Przyjąć spadek wprost

Oznacza to, że spadkobierca przyjmuje spadek w zasadzie bez żadnych ograniczeń. W takim wypadku będzie on odpowiadał za wszystkie długi spadkodawcy całym swoim majątkiem. Oznacza to, że jeśli długi są większe niż wartość całego spadku, dziedzic musi je spłacić. Trzeba zaznaczyć, że przyjęcie spadku wprost jest bardzo ryzykowne, ponieważ często spadkobierca nie ma dostatecznej wiedzy o sytuacji majątkowej spadkodawcy i nie wie, czy posiadał długi.

2. Przyjąć spadek z dobrodziejstwem inwentarza

Przyjęcie spadku z dobrodziejstwem inwentarza chroni spadkobiercę, ponieważ odpowiada on za długi tylko do wysokości aktywów spadku, który odziedziczy. Mówiąc prościej – jeśli okaże się, że spadkodawca zaciągnął jakieś długi za życia, spadkobierca będzie je musiał spłacić, ale tylko w takim zakresie, na ile pozwolą mu aktywa spadku. Minimalizuje to ryzyko związane z przyjęciem spadku, dlatego że spadkobierca nic nie straci. Może jedynie zyskać, gdyby okazało się, że w skład spadku wchodziły tylko aktywa.

3. Odrzucić spadek

W przypadku odrzucenia spadku – jeśli chodzi o skutki takiej decyzji – należy rozróżnić dziedziczenie z ustawy i testamentu.

Gdy spadkobierca ustawowy odrzuca spadek, jest traktowany tak, jakby nie dożył otwarcia spadku (czyli chwili śmierci spadkodawcy), a jego udział przechodzi na jego zstępnych (jeśli takowych posiada) – np. z rodzica na dziecko. W takiej sytuacji należy pamiętać, że dziecko też może odrzucić spadek (a w zasadzie rodzic w jego imieniu), o czym kilka słów poniżej. Jeśli spadkobierca nie posiada zstępnych, to udział przechodzi na innych spadkobierców ustawowych, którzy nie odrzucili spadku –zgodnie z porządkiem dziedziczenia z ustawy (to jednak temat na osobny wpis).

W przypadku gdy zmarły pozostawił testament, a spadkobierca testamentowy odrzuci spadek, jego dalsze losy zależą od treści testamentu. Dlaczego?

Po pierwsze, może się zdarzyć, że będzie testator zastosuje podstawienie. Czym ono jest najprościej wytłumaczyć na przykładzie. Załóżmy, że Jan sporządził testament, w którym napisał:

Powołuję do całości spadku mojego najlepszego przyjaciela Adama Kowalskiego. Gdyby jednak Adam odrzucił spadek lub nie mógł dziedziczyć, powołuję do całości spadku moją córkę Halinę Nowak.

Podstawienie polega więc na tym, że spadkodawca wskazuje w testamencie tego, kto ma dziedziczyć, na wypadek, gdyby powołana przez niego w pierwszej kolejności osoba z jakiś powodów nie doszła do dziedziczenia.

Po drugie, może być też tak, że spadkodawca powoła w testamencie kilka osób. Jeśli nie zastosuje ww. podstawienia, a któraś ze wskazanych przez niego osób nie będzie chciała lub mogła dziedziczyć, jej udział przypadnie (proporcjonalnie) innym spadkobiercom testamentowym. To zjawisko określamy mianem przyrostu. Przyrost można wyłączyć w testamencie, jednak w praktyce zdarza się to bardzo rzadko. Dodajmy, że gdyby w testamencie do spadku była powołana tylko jedna osoba, wówczas dochodzi do dziedziczenia wg porządku ustawowego.

Jak przyjąć/odrzucić spadek?

Spadkobierca, w ciągu 6 miesięcy od momentu, w którym dowiedział się o tytule swojego powołania do spadku, może złożyć oświadczenie, w którym spadek przyjmuje bądź odrzuca. Co ważne, chwila dowiedzenia się o tytule powołania może być inna dla poszczególnych spadkobierców. Na przykład dla spadkobiercy testamentowego termin ten może być liczony od dnia ogłoszenia testamentu. Z kolei dla spadkobiercy ustawowego, który wiedział od początku o śmierci spadkodawcy i miał świadomość, że zmarły nie zostawił testamentu, termin ten będzie biegł już od dnia śmierci spadkodawcy.

Jak złożyć oświadczenie o przyjęciu lub odrzuceniu spadku?

Oświadczenie o przyjęciu lub odrzuceniu spadku składa się osobiście przed sądem rejonowym, który jest właściwy dla miejsca zamieszkania lub pobytu składającego oświadczenie lub przed notariuszem (dowolnym). Można to zrobić ustnie do protokołu sądowego lub pisemnie z urzędowo poświadczonym podpisem.

Istnieje też możliwość złożenia takiego oświadczenia za pośrednictwem pełnomocnika. Wówczas jednak pełnomocnictwo także musi być urzędowo poświadczone.

Następnie notariusz lub sąd rejonowy przesyła oświadczenie do sądu spadku. Oświadczenie można jednak złożyć również przed samym sądem spadku, w toku postępowania o stwierdzenie nabycia spadku.

Kto może przyjąć lub odrzucić spadek?

Oświadczenie może złożyć tylko osoba, która posiada pełną zdolność do czynności prawnych.

Zdolności takiej nie mają osoby poniżej 18 roku życia oraz ubezwłasnowolnione (całkowicie lub częściowo). W imieniu tych osób oświadczenie składają ich przedstawiciele ustawowi. Należy jednak pamiętać, że przyjęcie lub odrzucenie spadku to czynność przekraczająca zwykły zarząd. Na dokonanie takiej czynności potrzebna jest zgoda sądu opiekuńczego. W przypadku jej braku oświadczenie przedstawiciela będzie nieważne.

Co powinno zawierać oświadczenie o przyjęciu lub odrzuceniu spadku?

• datę i miejsce sporządzenia oświadczenia
• dane spadkobiercy
• imię i nazwisko spadkodawcy, datę i miejsce jego śmierci oraz miejsce jego ostatniego zamieszkania, a także inne informacje dot. sytuacji zmarłego – jeśli są znane składającemu oświadczenie
• tytuł powołania do spadku
• treść oświadczenia, czyli przyjęcie bądź odrzucenie spadku
• podpis

Wzór oświadczenia mogą Państwo pobrać ze strony rządowej – TUTAJ.

Odrzucić czy przyjąć spadek – o czym jeszcze warto pamiętać?

• Nie można częściowo przyjąć, a częściowo odrzucić spadku.
• Niezłożenie ww. oświadczenia w terminie jest jednoznaczne z przyjęciem spadku z dobrodziejstwem inwentarza.
• Oświadczenie składa się zarówno w przypadku dziedziczenia testamentowego lub dziedziczenia ustawowego.
• Oświadczenie nie może być złożone pod warunkiem lub z zastrzeżeniem terminu – powoduje to jego nieważność.
• Jeżeli oświadczenie o przyjęciu lub o odrzuceniu spadku zostało złożone pod wpływem błędu lub groźby, możliwe jest uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia przed sądem.

Nowelizacja prawa spadkowego 2023 – przyjęcie lub odrzucenie spadku w imieniu małoletniego/ubezwłasnowolnionego

W 2023 roku zaszło wiele zmian w prawie spadkowym. Jedną z nich jest wprowadzenie reguły, zgodnie z którą 6-miesięczny termin do złożenia oświadczenia ulega zawieszeniu, gdy konieczna jest ww. uprzednia zgoda sądu.

Kolejna zmiana dotyczy tego, który sąd będzie udzielał takiej zgody. Do tej pory właściwy był sąd opiekuńczy. Bardzo często przedłużało to postępowanie spadkowe, dlatego ustawodawca zdecydował, że teraz ową zgodę będzie można uzyskać w sądzie spadku.

Co więcej, rodzice będą mogli też odrzucić spadek w imieniu swoich małoletnich dzieci bez omawianej zgody. Warunek będzie jeden: wcześniej sami będą musieli odrzucić „niebezpieczny” spadek.

Więcej o wspomnianej nowelizacji pisaliśmy tutaj: Nowe prawo spadkowe 2023

Podsumowanie

Podjęcie decyzji dot. spadku bywa stresujące. Każdy spadkobierca może mieć dylemat, czy go przyjąć czy też odrzucić. W takim wypadku warto skorzystać z pomocy doświadczonego adwokata, który przeanalizuje sytuację spadkobiercy i doradzi w tym zakresie. Nasza kancelaria pozostaje do Państwa dyspozycji – zapraszamy do kontaktu mailowego (biuro@kancelaria-homines.pl) lub telefonicznego (+48 696 377 482).

Upadłość konsumencka – najważniejsze informacje

Upadłość konsumencka to temat-rzeka, a odpowiedź na pytanie, jak długo może ona potrwać, jest typowo prawnicza: to zależy. I choć prawnicy zdecydowanie nadużywają tego sformułowania, to tym razem naprawdę nie sposób użyć innego. Wiemy jednak, że taka informacja niewiele wnosi i praktycznie niczego nie rozwiązuje. Z tego powodu poniżej nakreślamy, ile trwa upadłość konsumencka (lub raczej: ile może potrwać), bazując na kilku zmiennych, które trzeba wziąć pod uwagę.

Sprawdź również: Adwokat rozwód Warszawa 

Ile trwa upadłość konsumencka? Podstawowe informacje

W jednym z poprzednich wpisów wyjaśnialiśmy już dokładnie, na czym polega taka upadłość, jakie są jej skutki i jak przebiega. Przypomnijmy jednak, jakie są jej etapy. Mają one bowiem kluczowe znaczenie, jeśli chodzi o odpowiedź na postawione w tytule pytanie, ile trwa upadłość konsumencka.

Jak zatem przebiega ten proces?

1. Po pierwsze, trzeba złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości konsumenckiej.
2. Po drugie, właściwy sąd musi tę upadłość ogłosić.
3. Następnie konieczne jest ustalenie planu spłaty wierzycieli (co do zasady) – to także zadanie sądu.
4. Końcowym etapem – jak można się domyślić – jest wykonanie ww. planu spłaty, jeśli takowy został ustalony.

Wspomniane stadia stanowią podstawę do ustalenia czasowych widełek upadłości konsumenckiej lub restrukturyzacji. Muszą jednak Państwo pamiętać, że podane niżej wyliczenia są jedynie szacunkowe. Do sytuacji każdego dłużnika trzeba podejść indywidualnie. Opierając się jednak na dotychczasowym doświadczeniu, możemy stwierdzić, że…

Etap 1. zależy od dłużnika.

Do złożenia wniosku o upadłość konsumencką może prowadzić długa droga. W końcu najtrudniej przyznać przed samym sobą, że doszło się do przysłowiowej „ściany” i potrzebna jest pomoc. Nie inaczej jest w tym przypadku. Z tego względu czas trwania tej wstępnej fazy upadłości jest zależny tylko i wyłącznie od dłużnika (ewentualnie od prawnika, do którego dłużnik zdecyduje się udać z prośbą o sporządzenie wniosku). Może się okazać, że będzie to etap najdłuższy ze wszystkich. Warto mieć na uwadze, że odwlekanie złożenia ww. wniosku tylko pogarsza sytuację, a kolejne pożyczki zaciągnięte na spłatę innych długów stają się z czasem ciężarami nie do udźwignięcia.

Etap 2. trwa około 2 miesiące.

Choć wspomniany termin 2-miesięczny jest czysto instrukcyjny (czyli nie wiąże bezwzględnie, a raczej wskazuje, ile maksymalnie czasu powinno zająć ogłoszenie upadłości od chwili złożenia wniosku), to sądy raczej starają się go przestrzegać.

Sytuację zadłużonych zdecydowanie poprawiła nowelizacja przepisów dot. upadłości konsumenckiej. Od 2020 roku nie muszą one już bowiem badać, czy upadłość jest efektem umyślnego działania lub rażącego niedbalstwa. Przed wprowadzeniem zmian w tym zakresie zbadanie tych okoliczności zajmowało sporo czasu i dodatkowo przedłużało postępowania upadłościowe.

Etap 3. może zająć od pół roku do nawet kilku lat.

Czas potrzebny na ustalenie planu spłaty wierzycieli zależy w głównej mierze od tego, jak duży jest majątek dłużnika oraz jaki ma on charakter. Dodatkowo na tę fazę postępowania upadłościowego wpływa też ilość wierzycieli. Nie można też pominąć stopnia zaangażowania syndyka w działania poprzedzające ustalenie przez sąd planu spłat.

Syndyk musi bowiem m.in. ustalić listę osób, u których upadły jest zadłużony. Konieczne jest także przygotowanie spisu jego majątku (jeśli taki posiada), a także jego spieniężenie. Dopiero potem sąd przystępuje do ustalenia planu spłat.

Podsumowując, można stwierdzić, że im większy majątek dłużnika lub obszerniejsza lista wierzycieli, tym opisywane stadium postępowania będzie dłuższe. Z naszego doświadczenia wynika, że zajmuje ono około od pół roku do nawet kilku lat.

Etap 4. zajmuje od kilku miesięcy do 7 lat.

Co do zasady sąd może ustalić plan spłaty wierzycieli na maksymalnie 36 miesięcy (3 lata). Jest to jednak górna granica – wszystko zależy od możliwości finansowych upadłego. Skąd zatem wspomniane wyżej 7 lat? Od reguły 36 miesięcy istnieje wyjątek. Jeśli dłużnik zadłużył się z winy umyślnej lub przez rażące niedbalstwo, sąd może ustalić plan spłaty na okres od 3 do nawet 7 lat. 

Warto dodać jednak, że nie jest to obowiązkowa faza postępowania. W przypadku trwałej niezdolności upadłego do regulowania należności sąd może umorzyć wszystkie jego długi. Jeśli natomiast upadły jest czasowo niezdolny do spłacania wierzycieli, możliwe jest umorzenie długów pod warunkiem, że w ciągu 5 lat nikt (tzn. dłużnik ani jego wierzyciele) nie złoży wniosku o ustalenie planu spłaty. Jeśli taki wniosek się nie pojawi, po 5 latach następuje definitywne umorzenie długów.

Podsumowanie. Ile trwa upadłość konsumencka?

Reasumując, trzeba stwierdzić, że upadłość konsumencka może trwać od niespełna roku do kilku lat. Wszystko zależy od ww. etapów postępowania. Niebagatelny wpływ na nią ma postawa zadłużonego, zaangażowanie syndyka czy zachowania wierzycieli (którzy składając w trakcie postępowania środki zaskarżenia, mogą dodatkowo je przedłużyć).

Nie bez znaczenia pozostaje też ilość wierzycieli i wielkość majątku upadłego. Jeśli potrzebują Państwo pomocy przy upadłości konsumenckiej, chętnie pomożemy!

Prawo spadkowe – najważniejsze informacje

Nowe Prawo Spadkowe weszło w życie 22 maja 2023 r., wprowadzając duże zmiany w zakresie dziedziczenia. I choć nie sposób omówić ich wszystkich w jednym, krótkim artykule, to możemy przyjrzeć się przynajmniej tym najważniejszym.

Sprawdź również: Adwokat rozwód Warszawa

Największa zmiana w prawie spadkowym: powstanie fundacji rodzinnej

Przede wszystkim Nowe Prawo Spadkowe sprawiło, że od 2023 roku łatwiej prowadzić sukcesję biznesów. Wcześniej, gdy spadkodawca miał np. 2 dzieci i tylko jedno z nich było zaangażowane w prowadzenie przedsiębiorstwa, nie miało to znaczenia dla zasad dziedziczenia. Nawet jeśli spadek został w całości zapisany jednemu z dzieci, drugiemu przysługiwało prawo zachowku odpowiadającego co najmniej ¼ udziałów w przedsiębiorstwie.

Obecnie istnieje jednak możliwość powołania fundacji rodzinnej.  Wnoszony do niej majątek nie będzie wchodził do masy spadkowej, a więc nie będzie też podlegać dziedziczeniu. Co więcej, po upływie 10 lat co do zasady nie wejdzie w skład zachowku.

Podstawa ustalania zachowku uległa rozszerzeniu

W związku z pojawieniem się fundacji rodzinnej zmieni się także podstawa obliczania zachowku. Przed zmianami wprowadzonymi przez Nowe Prawo Spadkowe obejmowała ona 3 składniki: czystą wartość spadku, zapisy windykacyjne oraz niektóre darowizny.

Teraz do tej układanki trzeba dodać jeszcze fundusz założycielski fundacji rodzinnej lub mienie wynikające z jej rozwiązania – zarówno w odniesieniu do ustalania podstawy zachowku, jak i kwoty, którą uprawniony może otrzymać.

Co więcej, na poczet zachowku należnego zstępnemu spadkodawcy należy zaliczać również koszty zrealizowanego przez fundację obowiązku alimentacyjnego, o ile przekraczają przeciętną miarę przyjętą w danym środowisku.

Korzystne zasady zapłaty zachowku

W temacie zachowku należy wspomnieć o jeszcze jednej ważnej kwestii. Do tej pory trzeba go było płacić jednorazowo, co rodziło wiele problemów. Teraz do prawa spadkowego dodano przepis, który przewiduje, że zachowek można rozłożyć na raty na okres 5, a w wyjątkowych sytuacjach – 10 lat, ustalić inne terminy spłaty, a czasem nawet zmniejszyć wysokość należnej kwoty. To zdecydowanie poprawi sytuację tych spadkobierców, którzy nie dysponują kwotą potrzebną do jednorazowej spłaty.

Nowe Prawo Spadkowe wprowadza więcej możliwości z zakresu zrzeczenia się dziedziczenia

Ostatnia ważna zmiana dotyczy zrzeczenia się dziedziczenia, czyli umowy zawieranej między spadkobiercą i spadkodawcą. Do tej pory można było jedynie zrzec się całego prawa do spadku, łącznie z zachowkiem. Teraz umowę da się ograniczyć wyłącznie do samego zachowku. Nowe Prawo Spadkowe wprowadziło też od 2023 możliwość zrzeczenia się dziedziczenia na rzecz innej osoby – w razie wątpliwości traktowane jako zrzeczenie się pod warunkiem, że ta osoba otrzyma spadek.

Jak widać, zmiany w prawie spadkowym są naprawdę znaczące. A czy rzeczywiście zgodnie z intencją ustawodawcy doprowadzą do skrócenia czasu rozpatrywania spraw – to pokaże już czas. 

Otrzymałem nakaz zapłaty i co dalej?

Sam nakaz zapłaty z sądu nie prowadzi automatycznie do sytuacji, kiedy komornik zajmuje konto. Można podjąć konkretne działania i się przed tym uchronić. Oczywiście pod warunkiem spełnienia wymogów przewidzianych przez przepisy i to w określonym terminie.

Sprawdź również: Adwokat rozwód Warszawa

Czy nakaz zapłaty jest wyrokiem i jakie niesie za sobą skutki?

Nakaz zapłaty wydaje się w ramach tzw. postępowań uproszczonych – nakazowego i upominawczego. W obu przypadkach sąd przeprowadza posiedzenie niejawne. Nie ma więc tradycyjnej rozprawy i Państwo, jako dłużnik, nie są informowani, że sprawa w ogóle się toczy.

Sądowy nakaz zapłaty nie oznacza automatycznie, że roszczenie wierzyciela na pewno jest zasadne, a sprawa dla Państwa – przegrana. Taki nakaz wydaje się na podstawie samych twierdzeń z pozwu i dokumentów dostarczonych przez powoda. Jeśli więc dysponują Państwo przekonującymi dowodami, warto działać – wnieść zarzuty albo sprzeciw od nakazu zapłaty (w zależności od rodzaju postępowania).

W przeciwnym razie po upływie przewidzianego terminu nakaz będzie odnosił taki sam skutek, jak prawomocny wyrok. Wtedy wystarczy już tylko, że wierzyciel wystąpi o nadanie klauzuli wykonalności i na tej podstawie komornik będzie mógł przeprowadzić egzekucję z majątku.

Co można zrobić po otrzymaniu nakazu zapłaty, by uniknąć komornika?

Gdy sąd wydał nakaz zapłaty, to tym, co dalej należy zrobić, będzie podjęcie szybkich działań. Można:

•       jak najszybciej zapłacić kwotę wskazaną w nakazie zapłaty – wtedy nie będzie już podstaw do prowadzenia egzekucji;
•       zaskarżyć nakaz zapłaty – obowiązuje tu termin 2 tygodni dla postępowania upominawczego i 1 miesiąc dla postępowania nakazowego liczony od momentu doręczenia nakazu zapłaty.

Jak napisać sprzeciw od nakazu zapłaty? Jakie są konsekwencje takiego pisma?

W przypadku odwołania się od nakazu zapłaty, trzeba przedstawić zarzuty – np. wywiązanie się z długu, ustalenie innych terminów spłaty czy przedawnienie roszczenia. Sąd wyznaczy wówczas termin rozprawy i po jej przeprowadzeniu wyda jedno z 3 rozstrzygnięć:

•       oddali powództwo (uzna, że nie muszą Państwo płacić);
•       uzna powództwo w części (nakaże zapłacić część kwoty zgłoszonej w pozwie);
•       w całości uzna roszczenie (nakaże zapłatę pełnej kwoty).

Nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym/upominawczym a komornik

Między postępowaniami uproszczonymi istnieją pewne różnice. Sprowadzają się m.in. do tego, kiedy po wydaniu takiego sądowego nakazu zapłaty może pojawić się komornik.

W przypadku wniesienia sprzeciwu od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym traci on moc. Nie będzie więc podstawą do przeprowadzenia egzekucji z majątku.

Inaczej sprawa wygląda przy nakazie zapłaty w postępowaniu nakazowym. Z tego trybu można skorzystać tylko, gdy dysponuje się „silniejszymi” dowodami. Mowa to np. o zaakceptowanym przez dłużnika rachunku czy pisemnym oświadczeniu o uznaniu długu. Z tego powodu tuż po wydaniu takiego nakazu zapłaty komornik może zająć część majątku dłużnika w ramach zabezpieczenia, a kiedy nakaz stanie się prawomocny – przekazać tę kwotę wierzycielowi

Nie zmienia to jednak faktu, że kiedy sąd wydaje nakaz zapłaty, a Państwo dysponują odpowiednimi dowodami, warto się odwołać. To stwarza szansę na oddalenie roszczenia albo przynajmniej zawarcia przed sądem korzystnej ugody. Ta druga sytuacja wprawdzie nie pozwoli uniknąć zapłaty, ale przynajmniej stworzy bardziej korzystne warunki regulowania długu i to bez udziału komornika.

Upadłość konsumencka – czym jest i jak ją zgłosić?

Wiele osób stara się za wszelką cenę uniknąć ogłoszenia upadłości. Zaciąga kolejne szybkie pożyczki, które zamiast poprawić sytuację, tylko pogłębiają spiralę zadłużeń. Ale czy rzeczywiście jest się czego obawiać? Najlepiej odpowiedzieć na to pytanie, wyjaśniając, na czym polega upadłość konsumencka.

Sprawdź również: Adwokat rozwód Warszawa

Co oznacza ogłoszenie upadłości konsumenckiej?

Upadłość konsumencka to proces, który ma umożliwić oddłużenie. Prawdopodobnie znajdują się Państwo na etapie, na którym jednoczesna spłata rat i zaspokajanie bieżących potrzeb okazuje się niewykonalne. Odsetki więc narastają i dług się powiększa.

I tu właśnie wkracza upadłość konsumencka. Jej głównym celem jest oddłużenie konsumentów. Oznacza to, że warunki spłaty zostaną dostosowane do Państwa sytuacji i możliwości finansowych.  Nie chodzi więc o uregulowanie całego długu za wszelką cenę, ale o zapewnienie realnej szansy odzyskania finansowej wolności.

Co dzieje się po ogłoszeniu upadłości, czyli najważniejsze skutki

W momencie ogłoszenia upadłości Państwa majątek stanie się tzw. masą upadłości zarządzaną przez syndyka. Co więcej, obejmie ona również dotychczasowy ewentualny majątek wspólny  oraz spadek odziedziczony w trakcie postępowania upadłościowego. Nie będą też mogli Państwo zawierać umów, które pogarszałyby sytuację finansową.

Czy warto ogłosić upadłość konsumencką?

Wszystkie wymienione wyżej skutki ogłoszenia upadłości mogą brzmieć zniechęcająco. Trzeba jednak dodać, że taka decyzja pociąga za sobą również korzystne zmiany.

Najważniejsza z nich to realna możliwość spłaty zobowiązań. Sąd ustali plan spłaty, czyli harmonogram regulowania zadłużeń. Dostosowany jest on zawsze do możliwości finansowych konsumenta. Co więcej, obejmie stosunkowo krótki okres: do 36 miesięcy. Tylko w wyjątkowych przypadkach czas ten może wydłużyć się do maksymalnie 7 lat.

Będą więc Państwo w stanie pomniejszać dług. Sprawę dodatkowo ułatwi fakt, że w czasie upadłości nie będzie możliwości naliczania dalszych odsetek. Zawieszeniu ulegną też dotychczasowe postępowania sądowe i egzekucyjne, a kolejne nie będą wszczynane. Po zrealizowaniu planu spłaty pozostała część długów zostanie natomiast umorzona.

Jak przebiega proces upadłości?

Jak w takim razie rozpocząć proces oddłużania? Pierwszym krokiem będzie złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Sąd zbada, czy został sporządzony prawidłowo i przez osobę do tego uprawnioną. (Kto może złożyć wniosek w postępowaniu upadłościowym wyjaśniliśmy już w poprzednim wpisie).

Jeśli wszystkie wymogi przewidziane przez przepisy zostaną spełnione, sąd wyda postanowienie o ogłoszeniu upadłości. Wtedy rozpocznie się tzw. właściwe postępowanie upadłościowe. To moment ustalania przyczyn upadłości (będą mieć wpływ na warunki spłaty długów), sporządzenia listy wierzycieli i spieniężenia masy upadłości przez syndyka w celu spłaty zadłużeń i pokrycia kosztów postępowania.

Po kilku latach realizacji planu spłaty pozostałe długi zostaną umorzone. Na zakończenie warto jeszcze dodać, że w pewnych przypadkach sąd w ogóle nie będzie ustalać planu spłaty, ale od razu umorzy zobowiązania. Stanie się tak, gdy uzna, że są Państwo stale lub przejściowo niezdolni do regulowania jakichkolwiek długów.

Wniosek o ogłoszenie upadłości – kto może go złożyć?

Zacznijmy od początku. Pojęcie upadłości konsumenckiej. Jej zasady są uregulowane w ustawie Prawo Upadłościowe z dnia 28 lutego 2003 roku. Nie od razu w ustawie znalazły się zapisy umożliwiające redukcję lub umorzenie zobowiązań osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej. Te znalazły miejsce w polskim porządku prawnym sześć lat od uchwalenia wspomnianej ustawy. Tyle może historii, bo to jednak teraźniejszość interesuje wszystkich nas najbardziej.

Zajmiemy się dziś tym kto w jakich okolicznościach może złożyć wniosek w postępowaniu upadłościowym. Przede wszystkim upadłość ogłasza się wobec dłużnika, który stał się niewypłacalny czyli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Według zapisów ustawy domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w ich wykonaniu przekracza trzy miesiące.

Sprawdź również: Ile trwa upadłość konsumencka?

Z praktyki wiadomo, że właściwie każdy rozważający złożenie wniosku o upadłość konsumencką, zaprzestał regulowanie zobowiązań dużo wcześniej. Wiele osób, nawet latami, stara się lawirować w celu „utrzymania się” na powierzchni i spłacania jednych zobowiązań zaciągając kolejne. Jest to najgorsze rozwiązanie z możliwych. Sąd bowiem może uznać, że dłużnik doprowadził do swej niewypłacalności lub istotnie zwiększył jej stopień wskutek rażącego niedbalstwa, a spłata jednych zobowiązań poprzez zaciąganie kolejnych za takowe działanie może zostać uznane.

Na szczęście znowu do głosu przychodzi praktyka dnia codziennego. Gdyby bowiem Sądy bardzo restrykcyjnie podchodziły do tego przepisu to zdecydowana większość, żeby nie powiedzieć wszystkie wnioski o upadłość zostałyby oddalone. Wielu zadłużonych popada w spiralę długów właśnie przez spłacanie jednych zobowiązań kolejnymi. Należy tego bezwzględnie unikać, ale nie powinna to być przesłanka dyskwalifikująca wniosek.

Najistotniejsze, Drodzy Państwo, jest w tym wypadku działanie polegające na jak najwcześniejszej reakcji. Jeśli już w takowe beznadziejne zadłużenie popadliśmy, zamiast brnąć w nie dalej, odetnijmy je jedyną prawidłową decyzją, którą dał nam ustawodawca, rozpoczynając życie bez długów.

Zdjęcie dla przyciągnięcia uwagi 😊Poza tym przedstawia sytuację na chwilę przed ogromnym bólem. Ten jednak po chwili przejdzie. Podobnie jak proces upadłości.